Bert

Bert is geboren na
een vrij normale zwangerschap. De laatste 6 weken van de zwangerschap kreeg ik
last van symfyse, maar na de bevalling had ik nergens meer last van.

Bert kwam ter wereld
na 7 persweeën; hij werd gelanceerd en mijn man kon hem nog net opvangen. 5
minuten later kwam de verloskundige binnen. Bert had het eigenlijk meteen koud
en lag in juli met 4 kruiken in de kinderwagen dit hebben we langzaam afgebouwd.
De eerste weken verliepen voorspoedig. Wel bleef hij koude handen en voeten
houden.

Na een paar weken
begon Bert te spugen, slecht te slapen en te huilen Bert sliep wanneer een
gewone baby wakker was en een half uurtje na de voeding was hij al weer wakker.
Na elke voeding begon hij te spugen. Zelfs als wij hem 2 uren na de voeding
oppakten spuugde hij nog de voeding terug. We hebben van alles geprobeerd zoals
andere voeding, spenen, bedje schuin omhoog. Er hielp echter niets of het
scheelde maar een beetje. Verder had Bert een voorkeurshouding en hij
overstrekte zich.

Bert huilde ook vaak
4 tot 5 uren per nacht en ten einde raad nam ik hem bij ons in bed. Hij was dan
nog wel wakker en lag steeds te slaan met handen en voeten maar huilde
niet.

Over al deze klachten
heb ik verschillende keren de huisarts gebeld, maar het spugen was niet ver
genoeg (moest aan de andere kant van de kamer liggen); het overstrekken daar
moest hij overheen groeien en het huilen/slecht slapen kwam doordat ik
overbezorgd was.

Na 7 maanden las ik
een artikel over overstrekte baby's. Ik kwam er achter dat er wel wat aan gedaan
kon worden en toen zijn we naar fysiotherapie gegaan. Hierdoor werd Bert wel
rustiger, maar hij bleef 's nachts wakker en voeding terug spugen hoewel minder
dan anders. Ook hield hij een vreemde slaaphouding: hoofd in zijn nek op zijn
rug/zij of hij sliep in de foetushouding op zijn buik. Dit heeft hij heel lang
gedaan.

Ook kon Bert soms 3
tot 4 dagen zijn ontlasting niet kwijt en hij had last van harde buiken. Pas
toen hij vast voedsel kreeg werd het spugen minder en verdween het uiteindelijk.
Bert lust geen warm eten, pas als het koud was probeerde hij een beetje. Brood
was geen enkel probleem, maar het ging met kleine beetjes.

Bert had zijn mond
open - ook tijdens het slapen, kwijlde veel en had altijd een loopneus ook al
was hij niet verkouden. Hiervoor zijn we bij de KNO-arts geweest en deze heeft
zijn oortjes doorgeprikt en zijn neusamandelen verwijderd. Een jaar hierna kreeg
Bert buisjes. Nu heeft Bert een inhalator voor de maanden met een r want als hij
verkouden wordt krijgt hij meer last van zijn luchtwegen. 's Zomers gebruikt hij
dit niet.

Toen Bert 8 maanden
oud was zijn we naar de oogarts gegaan. Bert loenste en na vele mislukte
pogingen met het afplakken van zijn oog is hij geopereerd. In totaal 3 keer –
toen hij 6 jaar was voor het laatst - met goed resultaat en vanaf zijn
4de jaar draagt hij een bril.

De gehoortest op het
consultatiebureau was negatief, maar nadat de oortjes van Bert waren doorgeprikt
was het goed.

Bert kon los lopen
toen hij 14 maanden was, wel viel hij steeds en leek het of hij met zijn
evenwicht zat. We zijn bij de kinderarts geweest, maar deze kon ook niet precies
vertellen wat er aan de hand was. Wel zag hij dat Bert een superreflex op zijn
spieren heeft.

In 1999 heeft Bert
een psychologisch onderzoek gehad in het ziekenhuis waaruit bleek dat hij een
normaal intelligent kind was met enige spraak-/taal- en
ontwikkelingsachterstand. Wij hebben hierom zelf gevraagd, want er waren zoveel
dingen die wij wilden weten: Bert zijn slaaphouding; eetpatroon;
ontwikkelingsachterstand en koude handen en voeten.

Toen Bert naar de
basisschool ging begon hij eindelijk een nacht door te slapen ik heb hem toen
zelfs wel eens slapend uit de klas gehaald.

Bert ging over naar
groep 2 en daar viel de juf op dat Bert niet stil kon zitten, zich slecht kon
concentreren, kon luisteren en dat zijn grove en fijne motoriek niet voldoende
was.

We hebben in overleg
met school hem weer laten testen en kregen het advies hem nog een jaar te laten
kleuteren en nogmaals met logopedie te beginnen voor o.a. de zinsopbouw en met
fysiotherapie voor de motoriek.

Hier konden wij ons
in vinden, ook omdat Bert een vroege leerling is. Groep 2 overdoen heeft hem
goed gedaan en hij ging hierna naar groep 3.

Na groep 3, 4 en nu
groep 5 komen we elke keer op school punten tegen wat ons toch wel zorgelijk
stemt. Zo gaat zijn leesniveau mondjesmaat vooruit; bij spelling is het net of
hij het niet kan onthouden; hij kan zich nog steeds niet goed concentreren; hij
is snel afgeleid; hij zit niet stil en hij kan boos worden om niks (driftbuien).
Er is dan ook bijna niemand die tot hem door kan dringen. Rekenen gaat echter
heel goed en hij scoort hier vaak een b op. Een verhaal kan hij echter niet
duidelijk overbrengen: hij springt van de hak op de tak. Hij is nog steeds een
onrustige slaper en verwerkt alles wat overdag gebeurt 's nachts. Zijn koude
handen en voeten heeft hij ook nog altijd.

Wij maken ons zorgen
om Bert zijn driftbuien en hebben op school afgesproken dat Bert een training
sociale vaardigheid krijgt om met zijn buien om te gaan en tot 10 te
tellen.

Het valt deze juf op
dat Bert alle regeltjes wel weet en dat hij een binnenvettertje is. Het
tegenovergestelde van de driftbuien is dat Bert een super sociaal jochie is die
altijd vooraan staat om je te helpen, ook al heeft hij net ruzie of woorden met
je gehad. Een ventje dat graag bij je wil zijn en tegen je aankruipt en
knuffelt.

Begin februari 2006
kom ik in gesprek met een moeder bij ons op de peuterspeelzaal. Haar zoontje
heeft het KIDD-syndroom en daar is ze net achtergekomen. Op aandringen van een
collega en van deze moeder ben ik op het internet gaan zoeken en toen viel alles
op zijn plaats. Het was of ik over Bert zijn leventje las. Hij was toen
inmiddels 9,5 jaar.

We zijn naar de
huisarts gegaan en hebben een verwijsbrief voor manuele therapie gekregen. Twee
weken na de ontdekking zijn we hier geweest en ja hoor, Bert is een KIDD-kind.
Na de eerste behandeling viel het op dat Bert nog geen driftbui had gehad.

Nu, na 5
behandelingen - twee en een halve maand verder - hebben we een totaal ander
kind. Hij heeft geen driftbuien en geen hoofdpijn meer. Bij toeval kwamen wij er
achter dat hij dus ook hoofdpijn had, maar hij heeft een heel hoge pijngrens.
Hij is nu rustiger; op school is hij met lezen ineens twee niveaus hoger; zijn
spelling gaat vooruit; zijn hele houding hoofd/nek/rug verandert; hij loopt
rechter en hierdoor gaat zijn mond ook dichter; zijn ogen staan
opener/helderder; hij straalt, lacht en zingt de hele dag door. Hij begint
steeds meer te eten, ook het warme eten. Het viel op dat Bert na het douchen
vaak nog droog haar heeft en hij heeft aangegeven dat het niet lekker voelt als
hij het zelf moet wassen. Ook kunnen zijn ogen nog vooruit gaan.

Er zijn veel mensen
die ons vragen wat er is met Bert. Zijn trainer van het voetballen kwam na de
eerste therapie al naar ons toe dat hij vooruit was gegaan: hij is fanatieker en
schopt veel gerichter. Ook ouders op school, met voetballen, familie en bekenden
vallen de veranderingen op. Bert blijft onder dit alles heerlijk vrolijk. Wel
heeft hij nog steeds koude handen en voeten, maar er is al zoveel veranderd dat
dit vast ook wel goed komt. Wij geven de moed niet op. We zijn blij dat we
eindelijk weten wat er met Bert is en dat er wat aan gedaan kan
worden.