Seska

Op 20 augustus 2000
was ik uitgerekend van onze jongste dochter Seska. Die dag ging gewoon voorbij.
Bij onze oudste dochter was ik ook niet op de uitgerekende dag bevallen, maar 6
dagen erna, dus ik wachtte geduldig af.

Acht dagen later
kreeg ik 's avonds om negen uur weeën. Omdat het bij onze eerste dochter 27 uur
duurde voordat ze geboren werd, gingen we gewoon op tijd naar bed. Van slapen
kwam niet zo heel veel, als je om de vijf minuten wakker wordt. 's Nachts om
twee uur hadden we toch de verloskundige gebeld, ik hield het niet meer uit. Het
bleek dat ik vijf centimeter ontsluiting had. De verloskundige prikte de vliezen
door om een handje te helpen. In het vruchtwater zat meconium, Seska had in het
vruchtwater gepoept. Volgens de verloskundige was er verder niks aan de hand, ik
moest maar blijven liggen en om 8 uur mijn eigen verloskundige
bellen.

Iets over acht kwam
onze eigen verloskundige binnen, de ontsluiting schoot op. Maar Seska was nog
niet ingedaald. Dat komt vaker voor tijdens een tweede bevalling, maar ze daalde
niet verder in. Uiteindelijk na een poosje op de baarkruk licht mee geperst te
hebben zakte ze steeds iets verder. Rond negen uur mocht ik echt mee gaan
persen. Ik had 9
centimeter ontsluiting maar de
rest kwam vanzelf wel. Na een halfuur was er lichte paniek, er was geen hartslag
te horen. Ze moest nu geboren worden, anders moesten we naar het ziekenhuis.
Nadat haar hoofdje eindelijk geboren was bleven haar schouders steken, ze kwam
niet verder. Maar omdat ze aardig wat vruchtwater had binnengekregen met
meconium moest ze snel uitgezogen worden. Dus er werd aardig getrokken, met als
resultaat een flinke inscheuring en een wolk van een dochter! Ze was
3900
gram en
52
centimeter, niet bepaald klein
dus. Al met al had de hele bevalling nog ongeveer 14 uur geduurd maar we waren
dolgelukkig met onze tweede dochter.

De kraamhulp kwam, ik
ging douchen en de eerste week vloog voorbij. Daarna ging Seska slechter slapen,
meer spugen en was ontzettend prikkelbaar. Volgens het consultatiebureau moesten
we allemaal nog wennen en kwam het wel goed. Ik moest haar niet meteen
neerleggen na de fles (iets wat ik al niet deed natuurlijk) en dan zou het
spugen en huilen vanzelf minder worden.

Maar het werd niet
minder, eigenlijk alleen maar meer. Ze huilde in de kinderwagen als ik met haar
wandelde, ze huilde in bed, ze huilde in de box, ze huilde in de Maxi-cosi en
ook als ze in mijn armen lag. Niet 24 uur achter elkaar, maar wel heel
veel.

Volgens het
consultatiebureau had ze teveel prikkels en was het een temperamentvolle
baby.

Toen ze weer wat
ouder werd ging ze kruipen, op 1 knie en 1 voet. Heel raar vond ik
dat, maar volgens het consultatiebureau viel dat wel mee. Ze kon niet
stilzitten, ze huilde nog steeds veel, nu ook op de fiets in het fietsstoeltje
en in de auto. Gek werd ik ervan. Steeds vaker had ik het idee dat ze toch echt
wat mankeerde, een gevoel dat ik eigenlijk de derde dag na haar geboorte kreeg.
Ze had iets, maar ik wist niet wat.

Met negen maanden
ging Seska staan op 1 been en haar andere beentje wilde niet, zo leek het. Ze is
daar een maand mee bezig geweest en toen lukte het wel. Toen liep ze ook meteen
achter een loopwagentje, ineens ging alles heel snel. Maar het huilen bleef. Ze
werd wakker als ik mijn voet op de onderste tree van de trap zette als ze in bed
lag. Ik kon helemaal niks meer, ik zat hele dagen met een jammerend kind en als
ze sliep moest het muisstil zijn. Harde geluiden dreven haar tot wanhoop,
vreselijk vond ze dat.

Toen ze anderhalf was
trok ze haar rechtervoetje naar binnen met lopen, volgens het consultatiebureau
was dat geen probleem. Het zou vanzelf weer overgaan en dat was ook
zo.

Ik heb toch zelf nog
wel het een ander geprobeerd, want het huilen bleef. Seska huilde nog zeker vijf
uur op een dag alles bij elkaar opgeteld. Ze viel ook vaak met lopen e.d. Ik ben
naar een pendelaar geweest en heb bach bloesems geprobeerd. Ik ben ook vaak naar
de huisarts geweest, maar die wist me elke keer weer te vertellen dat het gewoon
een gezond kind was. Ze was wel vaak ziek, maar dat waren kleine kinderen nu
eenmaal.

Toen Seska vijf werd
klaagde ze over een zere nek. Volgens onze huisarts hadden heel veel kinderen
dat en was het niks bijzonders. Alleen ik vond het wel raar dat het steeds bleef
terugkomen.

In februari dit jaar
(ze was toen vijfenhalf) heeft ze twee dagen met een zere stijve nek op de bank
gelegen. Weer mijn huisarts gebeld, die vond het niet nodig om er naar te kijken
want dat kwam wel vaker voor, ik moest het maar goed warm houden! 's Avonds ben
ik met haar naar de huisartsenpost gereden en daar zat de eerste dokter die wat
aan haar zag. Haar linker nekspier was veel harder dan de rechter, er zat
waarschijnlijk toch iets niet goed.

Gelukkig had ik 's
middags toch zelf al een fysiotherapeut gebeld. Drie dagen later mocht ik komen.
Hij zag meteen dat de onderste vier nekwervels helemaal vast zaten en in het
bekken zat het ook niet allemaal even lekker. Ik heb zitten huilen dat hij wat
zag. Wat voelde ik me een slechte moeder. Ik had al die tijd geweten dat ze iets
had, maar nu pas kwam er hulp! Waarschijnlijk is dit dus ontstaan tijdens de
bevalling!

Nu na 4 maanden
manuele therapie gaat het geweldig met Seska, we hebben een vrolijke dochter en
ik heb energie als nooit tevoren! Ze slaapt goed, huilt bijna nooit meer en is
een fijn gezinslid geworden. Maar wat heeft ons gezin eronder geleden, vooral
onze oudste dochter en ik zelf.

We gaan nu een mooie
tijd tegemoet. Al blijft het moeilijk als ik aan haar babytijd terugdenk, die
dagen krijg je nooit meer terug.